Δη δει αυτής

απανταχού της Γης αυτής

πλήθη και κόσμοι και Λαοί

αδύναμους μα κυνικούς

αντέχουν μα και προσκυνάνε.

Είναι βαρύ και αιχμηρό

καρφί σε εσταυρωμένου χέρι

λεπίδα καρφωμένη στα πλευρά

επαναστάτη νέου και άφοβου

να ξέρεις ότι μέσα σου και δίπλα σου

αυτή υπάρχει.

Θέλει μονάχα μάτια ορθάνοιχτα

θέλει καρδιά τριαντάφυλλο ανοικτό

χέρι στο διπλανό σου αλληλέγγυο

και τη μπουκιά στόμα από στόμα

να μοιράζεσαι και να μοιράζεις.

 Έτσι με μιας φουσκώνει σαν πανί

παντιέρα κόκκινη τη γη τυλίγει

κι όπως σφιχτά την αγκαλιάζει

μια στροφή της δίνει ξαφνική

και ο Κόσμος και ο Πλανήτης ανάποδα

 -που σωστά θα πει-

αρχίζει να γυρίζει.

Του Κώστα Μ. Σκηνιώτη

Μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών