Γύρισα την καρέκλα με πλάτη στον τοίχο.

Κράτησα την ανάσα μου και σε περίμενα.

Πάλι με την πλάτη στον τοίχο , σκέφτηκα,

Πίσω από γραφείο – οχυρό αλλά ως πότε;

Έκλεισα τα μάτια μου και υπέθεσα ότι είσαι εδώ.

Εκείνο που περισσότερο νοστάλγησα

ήταν το άγγιγμα από το άρωμά σου.

Το σώμα σου, τα χείλη σου, το στήθος σου

υπόσχεση και κάλεσμα σε αισθήσεων ταξίδι.

Άνοιξα το παράθυρο πίσω μου

πήρα μια βαθιά ανάσα

κρεμάστηκα σε περαστικό σύννεφο.

Περπατώ, πετώ κι έρχομαι.

Έστησα γιορτή στα Κάστρα.

Χορεύω και κερνάω τους περαστικούς.

Μην αφήσεις το σύννεφο.

Σταμάτα μονάχα μια στιγμή

και άπλωσε μου το χέρι σου ν’ ανέβω.

Το ποίημα είναι της Ελένης Σκρέκου