Δυο λόγια , προσπάθεια να απαντήσουμε στο κυρίαρχο ερώτημα των ημερών : αλήθεια που πάμε;

Η μπέμπα της Ζωής έκανε σήμερα το πρωί την πρώτη της βόλτα με το καρότσι. Είναι σαράντα ημερών και σε κάθε της χαμόγελο , σαράντα πολύχρωμες πεταλούδες γεμίζουν το δωμάτιο. Ο Οδυσσέας σε δέκα μέρες από σήμερα θα κλείσει τα έξι του χρόνια. Ονειρεύεται το πάρτι του . Φέτος είναι μεγάλο αγόρι. Θα γράψει τα ονόματα των φίλων του στις προσκλήσεις μόνος του. Η Ιωάννα , στα έντεκά της, αναμετρήθηκε πρώτη φορά με τα κλάσματα και νίκησε.  «Είμαι πολύ καλή στα μαθηματικά , ανακοίνωσε σε όλους, όπως η νονά μου!» Ο Ορέστης , στα διαλείμματα , παίζει ποδόσφαιρο , όμως , με την άκρη του ματιού του , παρακολουθεί τη Βασιλική,  που κάθεται με τις φίλες της στην άκρη της αυλής και χαζεύει τον αγώνα. Αυτοί οι δύο , ίσως φέτος το Καλοκαίρι, δώσουν το πρώτο τους φιλί…

Όλα αυτά είναι τα παιδία μας. Για το χαμόγελό τους παλεύουμε, για τα όνειρά τους αγωνιζόμαστε, η αγκαλιά τους είναι η ανταμοιβή μας. Πάνω απ’ όλα και πέρα απ’ όλα ζητάμε για κείνα το καλύτερο. Έτσι απλά. Επιλέγουμε , σε καιρούς που κάποιοι αποφάσισαν ερήμην μας να τους κάνουν δύσκολους, να ζούμε μέρα με τη μέρα. Βήμα με το βήμα να πάμε παρακάτω. Όσο κι αν προσπαθούν να εμποδίσουν την πορεία μας, όσο κι αν γκρεμίζουν εκείνα που με κόπο, χρόνια τώρα οικοδομήθηκαν , η επιλογή είναι μία : μόνο μπροστά , πάντα μπροστά με χαμόγελο. Τα παιδιά μας δεν αξίζουν τίποτα λιγότερο.

Το κείμενο  είναι της Ελένης Σκρέγκου