Ψιθύρισέ   μου πάλι  και ξύπνα με ξανά,

του οίστρου μαϊστράλι, που λείπεις,  με πονά.

Έλα και  πλάϊ  στάσου, μ΄υπομονή κι ικμάδα

στεφάνια λέξεις πλέξε, και πήγαιν΄τα βαρκάδα,

στου λυρισμού τη λίμνη, που δεν κινείται αγέρας,

μον΄αναδεύουν βάθη, στους ήχους μιας φλογέρας.

Έλα και πάλι ρίξε, στης σκέψης το  υφάδι,

το φως σου, που ζεσταίνει και διώχνει το σκοτάδι.

Πάλι έλα και δώσε, χυμούς μες τα κλωνιά

των στίχων, να φυλλώσει κι απόψε η γωνιά.

Έλα και πάλι διώξε, αναβολής ιστούς,

στη κούνια τους που πνίγουν βλαστούς ιδεατούς.

Πάλι έλα και κάψε λιβάνι προσευχής,

να δέσει τους καρπούς της, η γλώσσα της ψυχής.

Στον ήλιο πές, το άρμα τη χαραυγή να ζέψει,

καλπάζοντας, της μέρας το μέτωπο να στέψει.

Με χρυσαφιές αχτίδες, τον στοχασμό σαν ντύσει,

ο αργαλιός της ρίμας, πλουμίδια θα κεντήσει.

Βάσω Φίλη