Μια μέρα του Απρίλη,

π΄ο ήλιος έκαιγε

συνάντησα μια κόρη,

με βλέμμα π΄ έκλαιγε.

Μη πας μού ΄πε στο πόνο,

που η θύμηση ξυπνά,

μη χαιρετάς τη λύπη,

μαντίλι σαν κουνά.

Μη πας τα βήματά σου,

στις χαίνουσες πλαγιές,

μη λούζεσαι από κάτω,

στις κλαίουσες ιτιές.

Μον΄ πήγαινε σε πλάτη,

της μνήμης φωτεινά,

σ ΄ ό,τι έχει  θησαυρίσει,

σε χρόνια αλλοτινά.

Δεν πρέπει τους η θλίψη

των όσων πέρασαν,

ανθρώπων και στιγμών σου,

που τάχα γέρασαν.

Σημαία στήσε, ολόρθη,

οι ελπίδες μη χαθούν,

να στέρξουν νέες νίκες,

τα χρόνια που θα ΄ρθούν.

Αυτά είπε η κόρη,

μ΄ ανάσα π΄ έκλαιγε,

μια μέρα του Απρίλη,

π΄ ο ήλιος έκαιγε.

Βάσω Φίλη