Μία σουσουράδα μπήκε,

μες τον κήπο μου και βρήκε,

το χιονάκι να ΄χει πέσει,

απ΄της χειμωνιάς το φέσι.

Χιόνι χιόνι το ρωτάει,

μη το πέσιμο πονάει ;

Όχι, όχι απαντάει,

το χιονάκι και κολλάει,

στης τραντάφυλλης τα φύλλα

- πες και συ, της λέει, μίλα -

στα παρτέρια και το χώμα,

στη ροδιά που ΄ναι σε κώμα.

 « Αχ χιονάκι μου » του λέει,

 « μα το πέσιμό σου φταίει,

που δεν βρίσκω τα σποράκια

κι ούτε λίγα σκουλικάκια ».

Η σουσουραδίτσα στέκει,

σκεφτική εκεί, παρέκει.

Λυπημένη η σουσουράδα

στρώνει χιόνι στρωματσάδα,

το χιονάκι μες το κήπο

ανασαίνει δίχως χτύπο.

 « Ράμφισέ με » της συστήνει 

- για φαί το καταπίνει -

 « απ΄το σώμα μου από κάτω

να το σκουλικάκι, νάτο.

Μη λυπάσαι ψιθυρίζει,

ρόδα η πλάση και γυρίζει

θα γεννώ ξανά νεράκι

θα φυτρώσει το σποράκι.

Μη λυπάσαι, μη λυπάσαι,

σουσουράδα να θυμάσαι,

πάλι η ροδιά θ΄ανθίσει

μόλις άνοιξη μυρίσει ».

ΒΑΣΩ ΦΙΛΗ