Αυγή θα ξεκινήσω,

μεσ΄ τα χαράματα

να βγώ στην αητοράχη

να βρώ τα νάματα.

Θα ξεκινήσω μόνη,

με τ΄άσπρο άλογο,

τη νύχτα θα ξορκίσω

και το παράλογο.

Μόνη θα περπατήσω,

μ΄ αστέρι οδηγό,

φεγγάρι νιό θα φέγγει,

στη λίμνη μη πνιγώ.

Θα περπατήσω λόγγους

κι απάτητα βουνά

να βρώ σπηλιά στα ύψη,

που θάματα γεννά.

Λόγγους με χιονοβρόχι,

γκρεμούς με καταχνιά,

θάλασσες θα δαμάσω

ανοίγοντας πανιά.                                                

Χιονόβροχο μανδύα

κι αν έχω συνοδό,

τον ήλιο θα προσμένω,

την Άνοιξη να δώ.

Μανδύα για το νού μου,

μα και για τη ψυχή

θα ΄χω του ουρανού μου

της μάνας μου ευχή.

Το νού μου θ΄ατσαλώσω,

μ΄ ακοίμητους φρουρούς,

στις μπόρες μη λυγάει,

να στήνουνε χορούς.

Θα ατσαλώσω μάτια,

νεύρα, αυτιά, μιλιά,

να μη ξεγελαστούνε,

με ψεύτικα φιλιά.

Τα μάτια θα βαφτίσω

στο νάμα σαν το βρώ

κι ευχήσου μου αδέρφι,

του γυρισμού καιρό.

Καιρό που θε να θρέψει,

στα νάματα καρδιές,

με φτερωμένη ελπίδα

κι απύρετες βραδυές.

ΒΑΣΩ ΦΙΛΗ